Ξεκινήσαμε με μία φαντασίωση πριν από έναν χρόνο. Νατερματίσουμε το RedBull Romaniacs στην διαδρομή Expert.

Φέτος, Με σύμμαχοτο GasGas EC250e 2013 είδαμε μεγάλη διαφορά στο πόσο προχωρήσαμε στο event.

Τίποτα δεν μας σταματούσε από το να δούμε τον τερματισμό φέτος εκτός των τεχνικών ζητημάτων που προέκυψαν.

Ο μεγάλος σκοπός ήταν η ολοκλήρωση και ο δευτερεύον η καταγραφή των διαδρομών για να δούμε όλοι πως τελικά δεν είναι τόσο «απερίγραπτα» δύσκολο εντούρο.

περιγράφεται….;-)

romrom2
Πρόλογος:

Εισαγωγή:

Αναβάτης 177:
Με το μεγάλο φόρτο εργασίας λόγω καθυστερημένης άφιξης, τον πρόλογο τον είδα με τα μάτια μου στις 12:00 το βράδυ για 10-20 λεπτά. Δεν είχα καν τον χρονο να καταγράψω ένα walkthrough να ανεβάσω. τον έκανα έναν γύρο και από την αρχή, αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον (και λίγο τον φόβο) ήταν η μικρή απόσταση μεταξύ των αρχικών κορμών. Το εμπόδιο «intro». Οι κορμοί ήταν τέλειοι για να τους πάρεις με μικρό άλμα αλλά το επόμενο σετ ήταν υπερβολικά κοντά και δεν γινόταν. Η φαντασία μου δεν έφτασε στο επίπεδο που χρειαζόταν εδώ. Χρειαζόταν παραπάνω κοίταγμα για να το φανταστώ. Έβλεπα οτι ο μόνος τρόπος ήταν πάνω κάτω και δεν «ένιωσα» αυτό που είδα αργότερα να κάνουν, να περνάν με αυτοπεποίθηση και ροή χωρίς να σταματήσουν. Εάν σταματούσες είχες πρόβλημα. δεν υπήρχε χώρος για φόρα. Άν όχι, κοίτα τι γλυκά που το πέρασαν και κάποιοι experts και κάποιοι hobbies. Ένας φίλος μου επέμενε να κοιτάξω την σιδηρογραμμή του Δία αλλά ήμουν σίγουρος για το πως θα το περάσω εκείνο. Αντιθέτως με τον φίλο μου χάρηκα, δεν τρόμαξα, γιατί το είδα σαν καλή ευκαιρία να πάρω προβάδισμα όπως και τα επόμενα εμφανισιακώς «δύσκολα» εμπόδια. Για τον Δία το μόνο που χρειαζόταν ήταν να έχεις εμπειρία σε πολύ στενά μονοπάτια που δεν μπορείς να επιτρέψεις στον τροχό σου να πέσει έξω. Έχω κάνει πολλά τέτοια… Αν είχε αποτύχει έστω και ένα θα είχα φύγει σε χαράδρες και δεν το έχω πάθει ποτέ.. εεεμ… σχεδόν ποτέ :p Το επόμενο εμπόδιο «Guillotine» το είχα περάσει πέρυσι και το θεώρησα κάτι εύκολο αν είσαι προσεκτικός. Δύο λοιπόν ήταν τα λάθη μου.(στον πρόλογο :p) Πρώτο λάθος:Δεν συνέδεσα στο μυαλό μου τα δύο εμπόδια σαν το ένα συνέχεια του άλλου. Όταν περάσεις την σιδηρογραμμή του Δία με το μηχανάκι από κάτω σου, το ύψος για να κατέβεις είναι σχετικά ψηλό και γρήγορα γρήγορα στο τελευταίο μέτρο αντιλαμβάνομαι οτι η λύση είναι το άλμα πάνω από τον κορμό. (ή να κατέβαινες και να έκοβες την φόρα σου που το απέρριψα σε σκέψεις αστραπή.) Εάν το είχα φανταστεί πιο πριν και όχι την τελευταία στιγμή μπορεί να είχα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να το πέρναγα. Άλλο να είσαι σίγουρος για το τι θα κάνεις και άλλο να «δοκιμάζεις». Ο τροχός μου ο πίσω βρήκε αντίσταση στον κινούμενο κορμό και απ’οτι καταλαβαίνω όπως επανήλθε μου σήκωσε το πίσω μέρος στον αέρα. Προσπαθούσα να κρατήσω το μηχανάκι κάτω με το μπροστινό να πατάει και την ουρά ψηλά το οποίο και κατέληξε στο μπαμ στο κράνος στην σιδερένια ράγα δεξιά. Δεύτερο λάθος:Είχα γεμίσει τα 2/3 νερού στο camelback (3λιτρο) χωρίς τίποτα άλλο στην τσάντα, και το κρατούσα για το τρέξιμο. Βρισκόμουν ντυμένος κάτω από τον ήλιο (καθομουν και σε σκιά όσο μπορούσα) αλλά δεν έπινα αρκετό νερό για την ερχόμενη καταπόνηση. Άσε που έπρεπε να παρακολουθώ τους άλλους αναβάτες να περνάν για να αρπάζω ό,τι πληροφορίες μπορώ. Εκεί είχε πάντα ήλιο! σαν το τραγούδι.. και έχοντας χαμηλή πίεση γενικά έπρεπε να μου περάσει από το μυαλό οτι έπρεπε να έχω κάνει το κεφάλι μου μούσκεμα, το ίδιο και το στομάχι μου! Πριν χτυπήσω το κεφάλι και το πρόβλημα πολλαπλασιαστεί, είχα ήδη αρχίσει να νιώθω τον πόνο της αφυδάτωσης και σταματούσα συχνά και έπινα νερό καθώς ο δικός μου σκοπός δεν ήταν να πάρω καλή θέση, απλά να τερματίσω αλώβητος! κάπου μέσα μου έλεγα.. «πάρε χρόνο στους κορμούς και θα τον κερδίσεις στα δύσκολα»;-) Το χτύπημα δημιούργησε τρομερή πίεση μέσα στο κράνος και όσο οι μυς ζητούσαν αίμα το κεφάλι ένιωθα οτι θα σπάσει από την έλλειψη του. Όταν προσγειώνομαι στο τελευταίο άλμα, περνάνε μερικά δευτερόλεπτα και αρχίζω να νιώθω οτι ο πόνος θα τερματίσει σε λιποθυμία. Και είναι πολύ άσχημο σημείο να λιποθυμήσω.. θα φύγω πίσω όπως όπως και θα είναι άσχημο το θέαμα! Αγχωμένος βάζω μπρος απλά να ανέβω το εμπόδιο και σταματάω εκεί! Γαμώτο, δεν είχε μείνει τίποτα ιδιαίτερα δύσκολο αλλά αν συνέχιζα ρίσκαρα λιποθυμία! Πρόλογος – Αχιλλέας σημειώσατε 1! Ξανά!>,< που θα μου πας ρε πρόλογε…… Περάσαμε γύρω στην ώρα στο ασθενοφόρο για να περάσει ο τρομερός πονοκέφαλος. Οι γιατροί διέγνωσαν ελαφρά διάσειση αλλά επέμενα να επιβιώσω με παυσίπονα παρά να μεταβώ σε νοσοκομείο. Όλη η μέρα είχε πονοκέφαλο και το ίδιο και η νύχτα. Κάθε πρωί τρώγαμε 2 τοστ, έναν χυμό πορτοκάλι και ένα αναβράζον για να ξεκινήσουμε χωρίς πονοκέφαλο. Ίσως δεν έπρεπε να τρέξω… ευτυχώς που δεν με πήραν χαμπάρι να έτρωγα κανένα κρεβάτωμα! :p Ένα χρόνο προετοιμασία και κακουχίες για να την βγάλω σε λευκό δωμάτιο; Παναγιά μου!

Πρώτη μέρα:

 

Το φετινό RedBull Romaniacs είχε ένα «λάθος» που παραλίγο να στοιχήσει όλη την ημέρα στο 90% των αναβατών.

Προσπαθώντας να βάλουν μέσα στο επετειακό event όλες τις ωραίες διαδρομές που έχουν περάσει από την ιστορία των Romaniacs, βάλαν τον κόσμο να περάσει από μία ανηφόρα

στην αρχή της διαδρομής που δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα και σύγχυση.

Πολύ ενδιαφέρουσα αλλά δεν θα έπρεπε να τοποθετηθεί τόσο νωρίς στην διαδρομή πριν ανοίξει και ξεχωρίσει ο κόσμος..

Ήταν μία στενή σχετικά ανηφόρα οπου μόλις κολλούσε ένα μηχανάκι δεν χωρούσε να περάσει άλλος δίπλα του χωρίς το ρίσκο του ατυχήματος.

Παντού πέτρα με κάλυψη απόκρυψη τυπικού στρώματος χώματος, έτσι για να θεωρείται «βατό» το σημείο με 2 στροφές για να φτάσεις επάνω.

Ο μόνος τρόπος να την ανέβεις ήταν με φόρα και σε κάθε στροφή να ανοίγεσαι από την άλλη για να παίρνεις φόρα για να ξεπερνάς την πέτρα αμέσως μετά από την στροφή.

αν χρειαζόσουν ιπποδύναμη πάνω στην πέτρα γλιστρούσες δεξιά αριστερά ή κατέληγες να πηγαίνεις προς τα πίσω.

Μέσα σε μία περίπου ώρα μαζέυτηκαν 200 μηχανές προσπαθώντας να βρουν λίγο χώρο να ανέβουν μία θέση.

Έπεσε σπρώξιμο, πέσιμο, σήκωμα, χώμα στα μούτρα και όλα τα άλλα ωραία μιας δύσκολης ημέρας στο βουνό.

Εκείνη την ημέρα οι μισοί εντουράδες του event ενώθηκαν και έσπρωχναν ο ένας το μηχανάκι του άλλου (σε συνδυασμό με 3-4 διοργανωτές)

Οι υπόλοιποι μισοί έσπρωχναν μόνο τους δικούς τους φίλους και μάλιστα από πίσω από την ουρά μέχρι επάνω!

Άλλοι αντί να ανέβουν πάνω να γίνουν πολλά τα χέρια τράβαγαν νέες διαδρομές μέσα από απόλυτη πέτρα δεξιά και αριστερά της ανηφόρας

που τραβούσαν τρεις και τέσσερις τα μηχανάκια για να ανέβουν πετώντας μεγάλες πέτρες στον κατήφορο που κατέλήγαν σε αυτούς που περίμεναν την σειρά τους.

Χαοτική κατάσταση..

 

Αποτέλεσμα της ημέρας : οι καλοί τερματίζουν τελευταίοι.

10% των οδηγών τερμάτισε αλλά επειδή οι διοργανωτές είδαν με τα μάτια τους τι συνέβη ακύρωσαν όλη την ημέρα για όλους τους αναβάτες

με αποτέλεσμα αυτοί που κοίταζαν μόνο τον εαυτό τους το μόνο που κέρδισαν είναι την αρνητική ενέργεια των υπολοίπων!

 

Εμείς, μετά την ανάβαση της ιστορικής αυτής ανηφόρας βρεθήκαμε να ολοκλήρώνουμε 40 χιλιόμετρα της διαδρομής πριν συναντήσουμε το κακό τζιπάκι

που μας είπε να βγούμε από την διαδρομή γιατί δεν θα μας έφτανε ο χρόνος να φτάσουμε.

Εκείνη την στιγμή ήμουν με έναν άλλο αναβάτη Νο 149 από την Πολωνία και επιμέναμε και οι δύο οτι θα τα καταφέρουμε αρκεί να μας αφήσει.

4 ώρες μέναν για την ολοκληρωση του χρόνου και είμασταν ήδη στα μισά.

είχαμε κάνει ήδη 4 ώρες στο βουνό αλλά οι 2 εξ’αυτών ήταν η ανηφόρα!!

Ο άνθρωπός επέμεινε και μας είπε οτι ούτε μπρος επιτρέπεται να πάμε ούτε πίσω αλλά από αυτό το μονοπάτι που θα μας έβγαζε κάπου

Μετα από αρκετή ώρα τελικά ή δεν μας εξήγησε σωστά ή δεν καταλάβαμε εμείς και βρεθήκαμε χαμένοι μέσα στα Καρπάθια, εγώ και ο Marchin 149

χωρίς βενζίνη και τρομερά πεινασμένοι.

Η εικόνα να κυνηγήσω ένα ελάφι και να το ψήσω ξαφνικά έδειχνε φυσιολογική ροή των πραγμάτων! είχα αρχίσει να σκέφτομαι τι ωραίο που είναι το τόξο…να είχα ένα…

που να το βρω που όλα μου τα λεφτά τα πετάω στο romaniacs χαχααχ

 

Εν τέλει, ανοίξαμε τον χάρτη ασφαλείας (τον οποίο όταν ανοίξεις καίγεται η μέρα σου) και σωθήκαμε.

Δεν γνωρίζαμε οτι η μέρα θα καιγόταν ούτως ή άλλως, αλλά μέσα στο άπειρο τον Καρπαθίων όταν αρχίσει να πέφτει το φως δεν σε ενδιαφέρει κανένας αγώνας!

βρεθήκαμε τελικά πίσω με τον χάρτη, την πυξίδα και το GPS γύρω στις 20:00, αφού έκλεισαν τα βενζινάδικα και δεν μπορούσαμε να βγάλουμε τα κιλά λάσπης από τα μηχανάκια μας.

Με αποτέλεσμα, ούτε εγώ, ούτε ο Μarchin κοιτάξαμε τα μηχανάκια μας αλλά μεταβήκαμε στο riders’ meeting και μετά φαί, μπάνιο και ύπνο!

Αυτό που παρατήρησα ήταν οτι δεν είχα μίζα στο βουνό κατά τις τελευταίες ώρες και ήμουν σίγουρος οτι ήταν μπαταρία.

Έκατσα και την έβγαλα και συνειδητοποίησα οτι δεν έχω μαζί μου κάτι που έχω πάντα! Καλώδιο 220v τοίχου υπολογιστή.

Αυτό χρειάζεται ο φορτιστής της μπαταρίας μου και δεν το είχα πάρει. σημειώνω εδώ..

το μόνο πράγμα που θα ξεχάσεις από τα 1000 που πρέπει να σκεφτείς θα σου λείψει!

Έψαξα πολλά φορτηγάκια μήπως έχουν (ρώτησα δηλαδή :P) και δεν βρήκα οπότε συνειδητοποίησα οτι θα τρέξω την επόμενη χωρίς μίζα.

 

Δεύτερη μέρα:
(έρχεται το video)

Με το καλημέρα της επομένης συνειδητοποιώ οτι το μηχανάκι μου δεν παίρνει μπροστά.

Ένα ξαπλωματάκι σε ένα ποτάμι και λίγο πιο πλούσιο μείγμα απ’ό,τι έπρεπε είχαν λαδώσει την ακίδα του μπουζί.

 

Το μηχανάκι φορτώθηκε στο τρέιλερ για να διανύσουμε την απόσταση των 25 χιλιομέτρων για την εκκίνηση χωρίς να έχει πάρει μπροστά.

Η διάγνωση ήταν επιτυχής και με λίγη καθυστέρηση παραπάνω, η αλλαγή μπουζί έφερε άμεσο αποτέλεσμα και το μηχανάκι πήρε μπρος σχεδόν κάτω από την αψίδα της εκκίνησης κανέναμισαωράκι μετά την ώρα εκκίνησής μας.

 

Κάτι άλλο που έφερε η ασχολία μου με το μηχανάκι εκείνες τις πρωινές ώρες είναι πως πρόσεξα ότι παίζει ο πίσω τροχός..

ρουλεμάν λέω.. βράστα τώρα!

Ημόνη μου επιλογή την δεδομένη στιγμή ήταν να μην τρέχω πολύ για να μην γυρίσω πίσω με τον τροχό αγκαλιά! και πες πως ήταν ο μπροστινός, εντάξει, θα το γύρναγα σούζα.

ήταν ο πίσω και δεν μπορούσα να το γυρίσω έντο! ήταν ανηφόρες :p

 

Tελικά η 2η μέρα είχε αρκετά χιλιόμετρα ανοιχτό κομμάτι και δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς απ’το να πηγαίνω τουλάχιστον στo 60-70% μου και μηχανής!

Μετά το ανοιχτό κομμάτι και προχωρώντας στην διαδρομή αντιμετωπίζουμε όλοι οι αναβάτες όλων των κατηγοριών έναν λασπόβουρκο άνευ προηγουμένου.

Ένα μεγάλο λειβάδι με αναλλαγές ελάτων και γρασιδιού.

όπου είχε γρασίδι υπήρχε βούρκος που αν έμπαινες μέσα, σχοινί και διπλανός. δεν υπήρχε περιθώριο σπρωξίματος μόνος σου στο παχύ στρώμα λάσπης.

Οήχος που σε περιτρυγιρίζει είναι δίχρονα και τετράχρονα να σκίζονται για να ξεκολλήσουν και αν προσπαθήσεις να ξεγελάσεις τον εαυτό σου

ακούγονται σαν πάρα πολλοί ξυλοκόποι σε ένα τεράστιο φεστιβάλ κοπής δέντρων.

Μέσα σε αυτόν τον βούρκο, ακούμπησα το κράνος στο τεπόζιτο και σηκώνοντάς το,πήρα μαζί και την βαλβίδα επαναφοράς του τεπόζιτου και την άφησα εκεί. Ακόμα θα βουλιάζει..

Σε κάθε πτώση από δω και πέρα χάναμε βενζινη και διπλάσια ενέργεια γιατί έπρεπε γρήγορα, άμεσα και με οποιοδήποτε κόστος να διατηρείται όρθιο το μηχανάκι.

Κάποια στιγμή χωρίς να κολλήσουμε «ιδιαίτερα» (μόνο μία φορά) στον βούρκο, συνειδητοποίησα οτι μέσα στα έλατα θα βρω την γιατρειά μου αφού λογικά οι ρίζες

δεν θα αφήνουν βούρκο να δημιουργηθεί.

Έτσι και έγινε, περάσαμε πολύ ωραία από εκεί και αρπάξαμε και κάποιες θεσούλες που είχαμε χάσει από κάτι κωλοτούμπες νωρίτερα 🙂

Μάλιστα, την τρίτη μέρα που μίλησα στο βουνό με έναν διοργανωτή μου είπε : » Σε θυμάμαι από τον λασπόβουρκο, είδα την γραμμή σου και μπήκα μαζί σου στα έλατα

αλλά κάπου κόλλησα και αν δεν είχαν έρθει μετά από 2 ώρες κάποιοι που μάζευαν μανιτάρια να με βοηθήσουν να τραβήξω το μηχανάκι θα ήμουν ακόμα εκεί και θα με ψάχνατε!!»

Μάθαμε εκεί μέσα πως δεν πηγαίνεις ποτέ από το σημείο που μέσα στο λειβάδι έχει ένα «ξεκάρφωτο» νούφαρο..

Όπου νούφαρο, εσύ απ’την άλλη !!! Κινούμενη λάσπη!!!

 

Τελικά ανακαλύπτω λίγο αργότερα στην διαδρομή οτι οι κάποιες κωλοτούμπες είχαν λόγο που συνέβησαν.

Μαζί με τον κινούμενο πίσω τροχό, είχαν ξεβιδώσει τα παξιμάδια που κρατάνε τα καβαλέτα στην τιμονόπλακα.

17 καστάνια, ή ακόμα καλύτερα δυναμόκλειδο..

Έχω μαζί μου στο βουνό; χμμμ όχι φυσικά! κανείς άλλος; ούτε!

Το συγκεκριμμένο που χρειαζόμουν ήταν σίγουρα το μόνο πράγμα που δεν θα έβρισκα πουθενά στο βουνό!

Το μηχανάκι είχε γίνει βάρκα στο γυαλό.

σε κάθε στροφή με χιλιόμετρα ρίσκαρα κωλοτούμπα.

Ομεγαλύτερος μου όμως φόβος ήταν μην δημιουργηθεί παίξιμο στις τιμονόπλακες ή στα καβαλέτα από το συνεχόμενο χτύπημα και αχρηστευθεί τελείως το μπροστινό μου μετά την ολοκλήρωση της ημέρας.

Όχι, δευτερο σετ τιμονόπλακες δεν είχα!

Σταματάω σε κάτι γιατρούς μπας και έχουν κάτι σε μεγάλη πένσα, δεν καταφέρνουμε τίποτα και συνεχιζω.

Προχωρώντας ελάχιστα από το σημείο βρίσκω μία εύκολη ανηφόρα με πέτρα η οποία το μόνο που ήθελε για να την ανέβεις ήταν σταθερή αυτοπεποίθηση να μεταφράζεται

σε σταθερή πρόσφυση.

Με ολα αυτά τα προβλήματα, εγώ δεν την είχα.. άλλοι πιστεύω ούτε που την θυμούνται αυτήν την ανηφόρα. δεν ήταν κάτι..

 

Προσπάθησα να ανέβω την ανηφόρα από το πλάι που δεν είχε πολλά πατήματα, καθώς ξέρω τι σημαίνει να ξεκινάς μετά από 300ους και πως αλλάζει η άλλωτε πιο συμβατική προσσέγιση.

Η ανάβαση δεν μου βγήκε γιατί ανακάλυψα λίγα μέτρα πριν την κορυφή οτι ήταν όλο πέτρα και σταμάτησα ακουμπώντας το μηχανάκι κάτω.

Λόγω του οτι το μηχανάκι βρισκόταν σε πέτρες, το «κάτω» δυστυχώς σήμαινε αρνητική κλίση.

Βενζίνη άρχισε να τρέχει αμέσως και το μηχανάκι ήθελε ή πολύ μεγάλη δύναμη για σήκωμα (που δεν την είχα) ή τράβηγμα προς τα κάτω.

Τραβούσα και έβρισκε στις πέτρες, σήκωνα και δεν ανέβαινε, και καθ’όλη την διάρκεια της διαδικασίας η βενζίνη έτρεχε.

 

Κοιτάω κάτω, τι να δω, το gps έφυγε από την βάση! Ηβάση μου ήταν για το προηγούμενο μοντέλο και το κρατούσα με tireup!

Ευτυχώς συνέβη εδώ και όχι στον δρόμο να το ψάχνω. Τυχερός μέσα στην ατυχία μου

Με το ένα χέρι κρατάω με το δάχτυλο την βενζίνη να μην τρέχει και με το άλλο τοποθετώ το GPS για να ξεκινήσω αμέσως προς τα κάτω χωρίς άλλες καθυστερήσεις.

Αφού σηκώνω μηχανάκι και εαυτό μου, το καβαλάω και αναρωτιέμαι «τι άλλο θα πάθω»

Δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω την κουβέντα και βρίσκει μία πέτρα ο μπροστινός τροχός στα 3-4 κατηφορικά χιλιόμετρα ταχύτητα που είχα αναπτύξει και με κάνει να χάσω την ισορροπία μου κάνοντας μία σπασμωδική κίνηση για να την βρω.

Η κίνηση αυτή με έκανε να χτυπησω το εσωτερικό κομμάτι της γάμπας στο μασπιέ ακριβώς στο σημείο 0 μεταξύ μπότας και επιγονατίδας.Bingo!

Αν και το χτύπημα δεν φάνηκε δυνατό, άρχισε αμέσως να δημιουργείται ένα κάψιμο στο εξωτερικό της γάμπας.

Αποφασίζω να γυρίσω ξανά στους γιατρούς που μόλις πέρασα, να το δούμε και να δω τι θα κάνω με την τόση βενζίνη που έχω χάσει. και τι τρέχει με το πόδι!

Ήμουν σίγουρος οτι αν μπλέξω βαθύτερα στην διαδρομή expert δεν θα καταφέρω να φτάσω στο σημείο ανεφοδιασμού και θα με ψάχνουν στα βουνά..και 50-50 να γύρναγα και κουτσό!

Ηγάμπα είχε μελανιάσει εξωτερικά σχεδόν όλη (αντίθετο σημείο με το που χτύπησα) και ο γιατρός είπε οτι έσπασε αγγείο και δεν με αφήνει να φύγω αν δεν δει να αραιώνει το αιμάτωμα.

Μέχρι να συμβεί αυτό, βάζουμε tireup στο τιμόνι (τρία μεγάλα δεξιά και τρία αριστερά) για να μπορέσω να συνεχίσω την διαδρομή hobbie μέχρι να βρω σημείο εξόδου.

Η2η μέρα ήταν πλέον συνετό να καεί για να ασχοληθούμε από νωρίς με το μηχανάκι να το έχουμε ετοιμοπόλεμο για την τρίτη μέρα.

 

Μετά από 15-20 χιλιομετράκια φλαταδούρας βρισκόμαστε πίσω στο Sibiu.

 

Μία μικρή λεπτομέρεια εδώ.. ο ακατανόμαστος εκεί κρύβεται, στις λεπτομέρειες!

Ηδιαδρομή της 2ης ημέρας ξεκινούσε απο Sibiu και τελείωνε Petrosani.

Το Petrosani βρίσκεται 180Κμ μέτριου δρόμου μακρυά από την Sibiu.

Τα διανύσαμε με τρέιλερ και το μηχανάκι φορτωμένο.

Τελικά στον ήδη άσχημο δρομο είχε μεγάλο δυστύχημα και μείναμε ώρες ακινητοποιημένοι.

Μας πήρε άνω των 5 ωρών να φτάσουμε Petrosani και εγώ είχα ξεκινήσει να δουλεύω το μηχανάκι στο τρέιλερ!

 

 

 

Τελικα:

-Η μπαταρία μας ήταν εντάξει, είχε πάρει νερά ο διακόπτης της μίζας οπου αν είχα ασχοληθεί ελάχιστα θα το είχα καταλάβει (όπως θα είχα καταλάβει τα καβαλέτα)

-Οπίσω τροχός ήταν εντάξει επίσης. Είχε ξεσφίξει ο άξονας.. καλά που δεν χάσαμε το παξιμάδι.

Ξανά, και αυτό θα το καταλαβαίναμε αν είχαμε ασχοληθεί την πρώτη μέρα.

-Βαλβίδα επαναφοράς τεπόζιτου είχα 2η, οκ!

-Ανακαλύψαμε στραβωμένο γρανάζι που πήδαγε η αλυσίδα, ευτυχώς καθως έφευγε από το γρανάζι. σε αντίθετη περίπτωση θα είχε φάει τον οδηγό και θα έβγαινε.

το ισιώσαμε σε πεζοδρόμιο με την βοήθεια ενός φίλου Άγγ(ε)λου και ενός μεγάλου κάβουρα!

 

Τρίτη μέρα:

 

(video έρχεται)

 

Ετοιμοπόλεμοι να τρέξουμε βρίσκόμαστε 06:00 στην ουρά για να παραλάβουμε το GPS μας.

Υπήρξαν κάποια προβλήματα με τα δωμάτιά μας την προηγούμενη νύχτα και ενώ κοιμηθήκαμε στις 02:00 βρισκόμασταν και εγώ και ο Γιάννης στην ουρά για τα GPS μας στις 06:00 ακριβώς.

Ενημερώθηκα λοιπόν εκεί οτι το GPS μου χάλασε κατα την διάρκεια της νύχτας και όταν ρωτούσα τι κάνουμε τώρα μου σήκωναν τους ώμους.

Μετά από ένα ξέφρενο ρυθμό για να βρω άλλο GPS δεν βρήκα τίποτα και κανόνισα με την διοργάνωση να τρέξω κατ’εξαίρεση χωρίς GPS και καλή μου τύχη!

Υπο άλλες συνθήκες θα ήταν εύκολο στο Romaniacs την τριτη μέρα να βρεις GPS αφού πολλοί δεν βγάζουν τις 2 πρώτες μέρες και κόβονται και γίνονται μαγαζάκια ανταλλακτικών

όπως ήμουν εγώ πέρυσι.

 

Το GPS μου ήταν καινούργιο γιατί πέρυσι δάνεισα το δικό μου σε έναν ισπανό την τρίτη μέρα και μου το έφερε πίσω κομμάτια μαζί με την αξία του σε χαρτονομίσματα.

έτσι είναι ο αγώνας…

 

Τα υλικά αγαθά δεν επιβιώνουν πάντα.. μόνο η δυνατή ψυχή, καθαρή πλέον,ξεπλυμένη των φόβων λόγω των δοκιμασιών, περνάει την αψίδα του τερματισμού!

 

Τελικά πάνω στην αναχώρηση μου με προλαβαίνει ο Marchin και μου λέει οτι έκαψε συμπλέκτη και θα κάτσει να τον αλλάξει άρα μπορώ να πάρω το GPS του.

Με μεγάλη μου χαρά τρέχω πίσω στους διοργανωτές (ήδη 8:00 η ώρα) να αλλάξουμε νούμερο στο GPS και να μου το χρεώσουμε.

 

Τελικώς φτάνουμε χωρίς καθόλου όρεξη στην αψίδα της εκκίνησης στις 09:00 -μιάμυσι ώρα μετά την εκκίνηση μας και μία ώρα μετά την εκκίνηση των hobbie.

Ήμουν σχεδόν μόνος στην εκκίνηση, τελείως μόνος στην διαδρομή Expert.

Κάποια στιγμή κατεβαίνοντας σε κοινή ξανά διαδρομή συναντάω μία ανηφόρα όμοια με της πρώτης ημέρας.

Ένα κομμάτι ανηφόρας 100 μόνο μέτρα με τα εξής χαρακτηριστικά : μεγάλες ρίζες ανάμεσα σε πελώριες φυτεμένες πέτρες με ελεύθερες πέτρες του κιλού να καλύπτουν το

απειροελάχιστο χώμα που υπήρχε. Οπίσω τροχός ήταν αδύνατο να ακολουθήσει την πορεία που ήθελες και κάπου σε κάποιο ύψος σταματούσες.

όταν έφτασα εγώ τα σχοινιά έπαιρναν και έδιναν.

15-20 μηχανάκια να σπρώχνονται και να τραβιούνται..

ήξερα τι σημαίνει αυτό.. έκατσα να πάρω δύο ανάσες και ξεκίνησα να βοηθάω αναβάτες να ανέβουν για να μου ανοίξουν δρόμο.

αυτήν την φορά, όποιος πήγε από το πλάι, μέσα από το δάσος, μετάνοιωσε πολύ και αυτός και το μηχανάκι του! η ανηφόρα ήταν ο μόνος «ανθρώπινος» δρόμος!

 

Με όλα αυτά τα τρεξίματα το πρωί με το GPS, ξεχάσαμε να πάρουμε το παυσίπονό μας και με το πολύ σπρώξιμο ο πονοκέφαλος άρχισε να εκδικείται.

Ζητήσαμε από τους γιατρούς ένα παυσίπονο,(που βρισκόντουσαν στο σημείο) μας το έδωσαν και για 15-20 λεπτά δεν ξεκινούσα, ούτε έσπρωχνα για να μην το ρισκάρω

αφού ένιωθα ήδη την αντλία μέσα στο κεφάλι που θυμάμαι πολύ καλά ακόμα τι μου έκανε στον πρόλογο.

Τελικώς έμεινα μόνος μου με τις σκούπες! Έίχα ήδη ξεκινήσει τρομερά αργά και αυτοί που πέτυχα ήταν οι τελευταίοι αναβάτες.

Αφου βοήθησα να ανέβουν και αυτοί (γιατί η διαδρομή είχε γίνει απλά αδιάβατη) τους χαιρέτησα γιατι δεν δεχόντουσαν να ακολουθήσουν στην Expert διαδρομή.

Χωρίσαμε μετά το παρακάτω :

Ένα δέντρο στην κορυφή της ήδη αδύνατης ανηφόρας απαιτούσε να σηκώσεις το μηχανάκι και να το περάσεις από πάνω.Αυτό βρισκόταν στο τέλος της δύσβατης ανηφόρας στην διαδρομή hobbie.

Όταν ετοίμαζαν το εμπόδιο είχαν κάνει ένα ανεβασματάκι από δεξιά που σε βοηθούσε να περάσεις από πάνω από τον κορμό οδηγώντας.

Το ανεβασματάκι είχε γίνει λούκι όταν φτάσαμε εμείς.

κάποιος (αρχικά) κόλλησε και έσκαψε και οι υπόλοιποι δεν είχαν πλέον επιλογή παρα να τσουβαλιάζουν τα μηχανάκια τους στην πλάτη και να τα περνάνε από τον κορμό.

στην δικιά μας σειρά σηκώσαμε 3 μηχανάκια και τα περάσαμε από πάνω 3 άτομα. Για αρχή…

Αυτός ο κορμός μετά την αδύνατη ανηφόρα βρισκόταν στην διαδρομή hobbie και για άλλη μία φορά

Το GPS που είχαμε ήταν σχετικά φθηνό και απαιτούσε αλλαγή χάρτη κάθε 4-5 χιλιόμετρα διαδρομής.

Κάποια στιγμή μετά τα 20 χιλιόμετρα δεν ξαναβρήκα ποτέ το στίγμα μου.

Δεν ήταν ούτε στον 2ο, 3ο, 4ο, 5ο, 6ο χάρτη. σιγά μην ήμουν στον 7ο

1ος δεν ήταν σίγουρα γιατί 1ος ήταν η άσφαλτος…

σύμφωνα με τον χιλιομετρομετρητή έπρεπε να είμαι στο 3ο προς 4ο αλλα όποτε επέλεγα ένα από τα δύο οι επιλογές που έπαιρνα (γιατί στίγμα δεν έβλεπα) ήταν Navigate to Start καιnavigate to End.

Αν δεν ήξερα όμως σε ποιο κομμάτι είμαι δεν ήξερα αν ψάχνω την αρχή του 4ου ή το τέλος του 3ου.

Είχε ήδη πιάσει και βροχή και το αδιάβροχο ήταν στο service point στα 70-80κμ μακρυά. Είχαμεμελετήσει δορυφόρους και την περιμέναμε το μεσημεράκι οπου υπολόγιζα να βρίσκομαι στο service point.

Λάθος υπολογισμός κατά 70-80κμ..

σκ@τά!

Το παρατάω να καταγράφει ό,τι θέλει και αρχίζω να ακολουθώ τις κορδέλες.

Κάποια στιγμή μέσα σε ένα χάσιμο από δέντρα οι κορδέλες εξαφανίζονται.

Ώντας πλέον ελάχιστα πιο έμπειρος με τα καρπάθια, δεν κατεβαίνω όποια διαδρομή βλέπω, αλλά αφήνω το μηχανάκι και αρχίζω να κατεβαίνω με τα πόδια.

Δεν έχεις το περιθώριο εκεί μέσα να πεις » πάω από δω και αν δεν είναι γυρνάω πίσω»

το «γυρισμα» μπορεί να σου πάρει και ώρα! μη σου πω, ελικόπτερο! (500-1500ευρώ)

τελικά βρίσκω κορδελίτσες πιο κάτω και ανεβαίνοντας πίσω ξανασυναντάω τις σκούπες.

 

Επ! να’τα πάλι τα παιδιά!

Οένας από τους 2 είχε gasgas 2011 και με ρωτούσε για το μηχανάκι μου..

δεν Γ*μιέται λέω..

Πάμε τράμπα.

 

Του δίνω το 250 και παίρνω το 300 και προχωράμε λίγο την διαδρομή.

Ωραιο το 300 δεν μπορώ να πω.. τόσο γλυκό και αρπακτικό.. αλλά δεν αλλάζω τα 250 🙂 και ας μην τραβάει μόνο του!

Εκείνος είπε οτι «το μηχανάκι μου είναι το καλύτερο μηχανάκι που έχει οδηγήσει στην ζωή του»

Με βρίσκει απολύτως σύμφωνο και ας έχουμε ζήσει πολύ διαφορετικές ζωές!

Αλλά η αλήθεια, τα Marzocchi τα βρήκα πολύ πιο προοδευτικά για enduro από τα ohlins.

Παρατήρησα μεγάλη διαφορά στην πίεση στα χέρια μου.

Ισως ήταν το πιο σκληρό από το βάρος μου ελατήριο που δεν κατάφερα να αλλάξω μέσα σε μισό χρόνοπου τα έχω!

 

Άρχισα να προχωράω μαζί τους τελικώς καθώς ήταν καλή παρέα, η ώρα ήταν ήδη 11 και ο ήλιος δυνατός, και εγώ ουδεμία όρεξη να δω τι χρώμα έχει το χώμα στην expert διαδρομή σήμερα.

Κάπου εκεί με όλα αυτά χάνεις την όρεξη σου για μοναχικές δυσκολίες..

Έκανα βόλτα την Hobbie διαδρομή μαζί με τα παιδιά μέχρι το 1o checkpoint οπου δεν σκάναρα το μηχανάκι καθόλου γιατί δεν ακολούθησα την Expert.(τα checkpoint είναι κοινά.)

Τους άφησα εκεί, γύρισα από χωματόδρομο πίσω πάλι Petrosani οπου έκανα μεγάλο λάθος!

 

Είχα μαζί μου σκούπες και καλά παιδιά και θα μπορούσα να επιστρέψω Sibiu μαζί τους ή θα μπορούσα να πάω στο service point που με περίμενε o σύμμαχος..έστω από την hobbie.

Δεν σκέφτηκα μέσα στην βροχή και την πίεση οτι αν γυρίσω Petrosani θα αναγκάσω και το αυτοκίνητο να έρθει πίσω από αδύνατη διαδρομή και θα πρέπει μετά

να ξαναδιανύσουμε τα 182κμ προς Sibiu.

Δεν φτάναν όλα αυτά, στο τρέιλερ φόρτωσε και το μηχανάκι του φίλου μας 149 και τον καθυστέρησε πολύ περισσότερο στην διαδρομή.

Μετά από 2 το λιγότερο ώρες με βρεγμένα ρούχα στο Petrosani έρχεται το μεταφορικό μου οπου πληρώνει κιόλας το φαί μου και 2 καφέδες που είχα χρειαστεί και δεν είχα λεφτά.

Κρύωνα και νύσταζα απίστευτα πολύ!

ο ζεστός καπουτσίνος ήταν τρομερός σύμμαχος εκείνη την ημέρα.

 

Πληροφοριακά, έφτασα Sibiu μαζί με τις σκούπες. μπήκαμε μαζί στο paddock.

Εμείς αμάξι, αυτοί την Hobbie διαδρομή. ο ήλιος είχε ήδη ανατείλλει αλλού..

Ξάπλωσαν κάτω και άπλωσαν τα χέρια τους ευχαριστώντας τον Θεό που έφτασαν και εκεί συνειδητοποίησα οτι μόλις τερμάτισαν την hobbie καιδεν έχει επιβράβευση.. ούτε φωτογραφίες.. ούτε συγχαρητήρια…

Είναι απλά μία «ρουτίνα» της δουλειάς τους και πονάει το σώμα διπλά!

 

Μαζί με τις σκούπες έγινε κάτι άλλο ενδιαφέρον εκείνη την ημέρα.

πριν βρεθώ μαζί τους ήμουν με αγωνιζόμενους και τους άφησα να προχωρήσουν γιατί άκουγα στο υπερπέραν μία μηχανή να ταλαιπωρείται πολύ πίσω μας.

είπα, προχωρήστε εσείς, θα έρθω με τον επόμενο καθώς δεν νομίζω να περάσει ποτέ τον κορμό μόνος του!

Ο επόμενος εν τέλει ήταν της διοργάνωσης και αφού τον βοήθησα και εκεί και σε κάνα δυο άλλα σημεία (πριν μας φτάσουν τα σκουπόξυλα) μου είπε

οτι θα φροντίσει να μην χάσω την ημέρα γιατί την έφαγα όλη σπρώχνοντας και αυτόν και άλλους.

Ήταν ο άναβάτης που μου είπε για τον λασπόβουρκο.

Μου είπε επίσης πόσο ανταμείβεται η βοήθεια στο Romaniacs και πως αύριο θα τρέχω κανονικά τον αγώνα..

 

Αν και του εξήγησα οτι αμφιβάλλω πάρα πολύ για το αν γίνεται αυτό γύρισα πίσω με μία μικρή σπίθα ελπίδας που σιγόκαιγε.

Λές;; αν γίνει αυτο αύριο τερματίζουμε!! Την ψυχολογία οτι τρέχεις την τελευταία μέρα δεν την φρενάρει τίποτα!

 

Το βράδυ μας μετά την αναμονή με βρεγμένα ρούχα ήταν άσχημο.

Κάθε μία ακριβώς ώρα σηκωνόμουν, μάλλον σερνόμουν, προς την πόρτα της τουαλέτας οπου συνειδητοποιούσα κάθε φορά οτι στην ουσία δεν έχω ξυπνήσει.

Ήταν μηχανική η κίνηση και συνέβαινε ακριβώς ανά μία ώρα

ξύπναγα όσο χρειαζόταν ακριβώς για να φτάσω στην τουαλέτα και να γυρίσω πίσω.

Και όμως με τρομερή όρεξη σηκώνομαι στις 05:15 για 4η μέρα συνεχόμενη και ετοιμάζομαι.

Πάω τουαλέτα 2 φορές και ετοιμάζω μαζί μου πολύ χαρτί υγείας με σκοπό να πλυμμυρίσω τα ποτάμια των Καρπαθίων αν χρειαστεί.

Μηχανάκι έτοιμο, λέρας έτοιμος (να βρωμίσει τα πάντα χααχαχα)!

 

Πριν βάλω τις μπότες μου πάω να δω τον πίνακα ανακοινώσεων να δω αν έχουμε εκκίνηση σήμερα

Δυστυχώς .. δεν τα κατάφερε ο φίλος μας!

Είμασταν χρεωμένοι με 2 μέρες αποτυχίας = δεν εχουμε δικαίωμα τρίτης μέρας!

Το RedBull Romaniacs 2013 για μας τελείωσε εκεί γμτ.. !

 

Ανεβαίνοντας στο νταμάρι για να τραβήξω φωτογραφίες νιώθω κάτι ενοχλήσεις και συνειδητοποιώ οτι το χαρτί βρίσκεται στην τσάντα εντούρο στο αμάξι…

Γυρνάω πίσω, και τελικά… το παίρνω απόφαση, γυρνάω στο ξενοδοχείο και παρακολουθώ την ανάβαση της gusterita από το live όπως την παρακολουθήσατε και εσείς.

Μου έκανε πολύ ενοχλητικό να βλέπω αυτούς που κατεβαίναν από τα μηχανάκια τους στις κατηφόρες και τα κατεβάζαν με τα χέρια να τερματίζουν και εγώ για 2η χρονιά να τους

χειροκροτώ! Αυτό είναι απερίγραπτο συναίσθημα…

 

Παρακολουθώντας τον τερματισμό έστειλα μήνυμα στον Γιάννη :  (λίγο cheating :p)

 

«Άν το δεις, όταν φτάσεις τερματισμό ΜΗΝ πας ανηφόρα και ΜΗΝ πας λασπόλακκο!

ΗGusterita φετος είναι διπλά δύσκολη! την έσκαψαν κιόλας!!

Άν την κάνεις πάρτην μόνο από δεξια και κανένας λόγος για λασπόλακκο!!!

chicken και ΤΕΡΜΑΤΙΣΑΜΕ ΓΙΑΝΝΑΡΕ !!!»

Δυστυχώς δεν είδε το μήνυμα αλλά ευτυχώς δεν το χρειάστηκε αφού αυτά ακολούθησε και δεν έκανε κανέναν εκεί πάνω να γελάει με Ελληνικές κωλοτούμπες!

Έφτασε στον τερματισμό ΕΠΑΝΩ στο μηχανάκι σε αντίθεση με πολλούς και η επιτυχία μας σαν ομάδα ήρθε και ξέπλυνε την στεναχώρια του μη τερματισμού!

 

Δεν γυρίσαμε πίσω με άδεια χέρια, είμασταν μία ομάδα και γυρίσαμε πίσω με τερματισμό της κατηγορίας Hobbieαπό τον Γιάννη Μανιάτη (395).

Περάσαμε εκπληκτικά, είδαμε πανέμορφα μέρη, είμαστε αρτιμελείς, πραγματικά απόλυτη επιτυχία!

 

Για μένα προσωπικά ήταν επίσης επιτυχία.

Γνωρίζω από τι κόπηκα και δεν ήταν θέμα ικανοτήτων το οποίο φοβόμουν.

Μπορεί να δυσκολεύτηκα αλλά τον πρόλογο τον έβγαλα όπως τον φανταζόμουν (τον μισόέστω) και για μένα αυτό ήταν πολύ σημαντικό.

Ηφαντασία μου έγινε πραγματικότητα!

Έχει σημασία να ολοκληρώνεται η φαντασία σου και να μην γειώνεσαι..

 

Σε έναν αγώνα που πρέπει να υπολογίσεις τα πάντα για 5 μέρες είναι πολλά αυτά που μπορούν να σε κάνουν να τον χάσεις και το μόνο που θα με πείραζε ήταν οι ικανότητες.

Ιδιαίτερα αν είσαι μόνος σου τα πράγματα που έχεις να σκεφτείς είναι πάρα πολλά και είναι μόνο ένα αυτό που χρειάζεται να αγνοήσεις για να σου δημιουργήσει πρόβλημα.

Ό,τι και να ξεχάσεις θα το θυμηθείς σε ακατάλληλη στιγμή.

μακάρι να μπορούσα να εστιάσω μόνο στην οδήγηση μου, θα είχαμε σίγουρα τερματίσει!

αυτό για μένα είναι η 2η νίκη του ταξιδιού μας !

 

 

Ευχαριστίες

Χωρίς τους παρακάτω δεν θα είχε γίνει ποτέ δυνατό το ταξίδι μας!!

 

-DBR action (www.DBRaction.gr)

Ευχαριστώ τον Γιώργο και τον Νίκο από το DBR που σε οτιδήποτε αντιμετώπιζα δυσκολίες μου διέθεταν ανοιχτόχερα την εμπειρία τους.

πράγμα πολύ σπάνιο στον χώρο..

τα παιδιά έχουν πολλές γνώσεις και στα ισπανικά μηχανάκια και στις αγωνιστικές ιδιαιτερότητες.

 

-Να ευχαριστήσω και τον Σκουληκα (http://www.skoulikas.net/) που με την βοήθειά του το σάπιο μου τρέιλερ έκανε και φέτος 4.000κμ!

ο άνθρωπος είναι μάγος! (εκτός από συνάδελφος)

 

-Τον φίλο μου Καλογιάν που, αν και πολλές φορές μου έκανε τον σαμποτέρ :p,τις περισσότερες ξεπερνούσε τον εαυτό του και γινόταν τιραμόλα για να προλάβει

και εμένα και τον Γιάννη και τον φίλο που κάναμε τον Marchin.

Το παιδί ήρθε για να περάσει καλά και να πιει μπύρες (αφού θεωρούσαμε πως δεν θα χρειαστεί πολύ φέτος) και τελικά τον έκανα υπέυθυνο support vehicle για τρία άτομα και οδηγό μας το οποίο δυστυχώς είχε υπερβολικά πολλές απαιτήσεις που εύκολα

ξεπερνάνε τις δυνατότητες σου..

 

-Το Enduro-Fighter.gr για την δημοσίευση της «πονεμένης» μου ιστορίας.

 

-Όλους τους φίλους που στήριξαν την προσπάθεια και το όνειρο και δεν χωράν εδώ μέσα!

Να ευχαριστήσουμε τον Αχιλλέα για την αποκλειστικη συνέντευξη.

Lazos46

Share →
ICS Security

Στις μέρες μας η προσωπική μας ασφάλεια και η προστασία των περιουσιακών μας στοιχείων έχει γίνει επιτακτική ανάγκη.Η Intelligent Control Systems το αντιλαμβάνεται αυτό προσφέροντάς σας υπηρεσίες που σκοπό έχουν να προστατέψει εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα!

Προστασία Η/Υ

Προστασία Η/Υ

Είναι ο υπολογιστής σας προστατευμένος? Το F-Secure προσφέρει την καλύτερη προστασία στον κόσμο για ασφαλή σερφάρισμα, αγορές, τραπεζικές συναλλαγές και ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μας!

ICS Tuning
Όταν θέλετε την maximum απόδοση από το αυτοκίνητό σας  προσφέροντας ασφαλή βελτίωση του και σε λογικό κόστος τότε δεν έχετε παρά μόνο να επικοινωνήσετε με την ICS Tuning
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.